|
| |
 |
     |
|
    |
|
|
|
|
|
|
Het was laat op de avond toen ik op de parkeerplaats zocht naar mijn auto.
Pas na enige tijd drong het tot me door dat ik in tegenstelling tot mijn
normale ritme, die ochtend op de fiets naar mijn werk was gegaan. Wat had
mijn gedachten zo in beslag genomen dat ik me dat nu pas weer realiseerde?
Het waren mijn eigen MT-leden. Toen ik aantrad als voorzitter van dit
clubje, had ik hoge ambities om er een voortvarend en daadkrachtig team van
te maken. Ik zat vol met ideeën hoe we onze resultaten konden opstoten in de
vaart der volkeren. Maar de groep gaf me zo weinig tegengas, er kwamen zo
weinig voorstellen, er zat zo weinig dynamiek in de groep. Uiteraard was ook
mijn eerste gedachte dat dit dus aan de groep lag en niet aan mij. Maar nu
begon het tot me door te dringen dat een effect altijd de som was van de
reactie van de ander en mijzelf. Wat in mijn handelen bracht deze mensen tot
zo'n tamme opstelling?
Vandaag ontdekte ik het bij toeval toen ik bij een conversatie betrokken
raakte tussen een sector-manager en een teamleider. De teamleider weigerde
de meeste operationele taken te delegeren aan zijn team, met als argument
dat hij dit nu eenmaal beter en sneller kon. Hij had weinig vertrouwen in de
kwaliteiten van zijn mensen. Toen merkte ik op dat hij door zijn gebrek aan
vertrouwen ervoor zorgde dat zijn team volledig afhankelijk werd van zijn
beslissingen, hij dwong ze tot hulpeloosheid door zijn opstelling dat hij
alles beter en sneller kon. Ik merkte op dat de beste man in feite zijn
medewerkers aan het castreren was. Zo deed ik het absoluut niet. Mijn
basiseis was immers dat anderen mij moesten kunnen inspireren?
En toen... ontdekte ik dat ik op mijn manier ook een castrerend leider was.
Mijn visie was dermate dominant, dermate ver voor de troepen uit, dat ik
mijn groep in feite dwong te volgen. Waar de teamleider dwong tot
afhankelijkheid en hulpeloosheid, creëerde ik volgzaamheid.
Meer informatie
Terug
|
|
|
|
|
|
